ความสุขของ (คน) กะทู้
“อยู่อย่างนี้ทุกวัน มันก็ดีอยู่แล้ว”
เช้าวันเสาร์ เช้านี้เราตื่นขึ้นมาที่บ้านน้าเมื่อคืนมานอนเล่นกะว่าพอเช้าขึ้นมาจะเที่ยววันเด็กกับพี่ๆ น้องๆ
น้าเราได้มาสร้างบ้านอยู่ห่างถนนใหญ่พอสมควรติดไกลเลยหละ ด้านหน้าเป็นสนามกอล์ฟ ด้านหลังเป็นภูเขาอากาศดีมาก เช้าตื่นขึ้นมาจะมองเห็นพระอาทิตย์ทอแสงทอดสายตาออกไปเป็นสนามกอล์ฟเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ตกดึกลมเย็นจากชายเขาจะลอยล่องมาปกคลุม บ้านจะเย็นโดยไม่ต้องมีพึ่งเทคโนโลยีทำความเย็น
เคยถามน้าว่าทำไมถึงมาสร้างบ้านที่นี้
“มันไม่มั่วไอ้หลานเอ้ย อีกอย่างทำให้เราคิดถึงคนที่บ้านมากขึ้น”
คนที่บ้านที่น้าพูดถึง ก็คือเมียและลูกทั้งสอง ก็ลูกพี่ลูกน้องเรานั้นแหละ คนนึงตอนนี้กำลังจะจบ ม.ต้น อีกคนเพิ่งจะขึ้น ป.ต้น พี่น้องคู่นี้ผ่านมือ ผ่านเท้าเราแล้วทั้งนั้น ก็เหมือนกับเราและพี่น้องเราก็ผ่านมือผ่านเท้าน้ามาแล้วทั้งนั้น เป็นการถ่ายทอดภูมิปัญญาการขู่เข็ญ
“อยู่ใกล้น้ำตกด้วยมั๊งเลยเย็น”
น้าเล่าต่อ หลังบ้านเป็นภูเขา อีกฟากของภูเขามีน้ำตกกะทู้ เราไม่ได้เข้าไปนานแล้วเดี๋ยวนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง รู้แต่เพียงว่าร้านอาหารแถวนั้นมีอาหารที่ทำจากของป่าอร่อยมาก ว่างๆ ก็เฮโลทั้งบ้านไปกินกัน
“พออายุถึงช่วงนึง ความสุขก็อยู่ใกล้นี้แหละ ไอ้หลานเอ้ย”
ความสุขของคน ในทู มีมากมายจริงๆครับ วันหลังเอามาเขียนอีกน่ะครับ
yutphuket
มกราคม 16, 2009 at 5:46 am